در روزهایی که صدای ماشین‌ها حتی از صدای آواز پرندگان هم بلندتر شده، هنوز جایی هست که آرام و بی‌صدا، زندگی را در آغوش می‌گیرد؛
جایی که دانه‌ها را می‌رویاند، قطره‌های آب را در رگ‌های رودخانه‌ها جاری می‌کند و به ما می‌آموزد که زندگی چگونه ادامه پیدا می‌کند.
زمین، مادر ما، که هنوز هم هر لقمه نان، هر خوشه گندم و هر قطره آبی که می‌نوشیم، از دل بخشندگی او می‌آید؛ اما زمین هم، درست مثل یک مادر، نمی‌تواند همیشه، همه بار زندگی را به‌تنهایی به دوش بکشد.
تالاب‌ها خشک می‌شوند، آب کمتر می‌شود و فشار بر منابع‌طبیعی هر روز بیشتر؛ در چنین شرایطی، بیش از هر وقت و زمان دیگری به مراقبت از آن چیزی که به ما زندگی می‌بخشد، نیازمندیم و اگر از کمی نزدیک‌تر به جوامعی که در حاشیه تالاب‌ها زیست می‌کنند، نگاه کنیم، زنان را می‌بینیم؛ زنانی که خود بخشی از همین چرخه زندگی هستند.
زنی که صبح زود برای مراقبت از فرزندانش بیدار می‌شود، زنی که در مزرعه کار می‌کند و بخشی از غذای خانواده را فراهم می‌کند، زنی که برای کسب درآمد بیشتر، مهارتی تازه یاد می‌گیرد و زنی که در کنار همه این‌ها، به فکر آب، خاک و سرزمینی‌ست که زندگی خانواده‌ش به آن وابسته است.
شاید به همین دلیل است که بین زنان و زمین، پیوندی قدیمی وجود دارد؛ پیوندی از جنس مراقبت.
هر دو، زندگی را به دنیا می‌آورند و برای ادامه آن تلاش می‌کنند. هر دو سخاوتمندانه می‌بخشند، اما برای ادامه دادن، خودشان هم به مراقبت نیاز دارند.
اینجاست که حمایت از زنان، معنایی فراتر از حمایت از یک گروه اجتماعی پیدا می‌کند. وقتی زنی فرصت یادگیری، درآمدزایی و مشارکت بیشتر در تصمیم‌های مربوط به زندگی و معیشت خود پیدا می‌کند، این تغییر می‌تواند روی خانواده، جامعه و حتی طبیعت اطراف او نیز اثرگذار باشد.
در همین مسیر، طرح حفاظت از تالابهای ایران در سال گذشته، ۱۱۸۰ زن علاقه‌مند به توسعه معیشت‌های سازگار با تالاب را شناسایی کرده است. در ادامه، گروه‌های معیشتی تشکیل داده و برای توانمندسازی این گروه‌ها، دوره‌های آموزشی و کارگاه برگزار می‌کند. زنانی که می‌توان با حمایت و توانمندسازی آن‌ها، هم فرصت‌های معیشتی بیشتر ایجاد کرد و هم فشار بر منابع تالابی را کاهش داد.
این زنان، فقط به‌دنبال راهی برای افزایش درآمد نیستند؛ آن‌ها می‌توانند بخشی از راه‌حل حفاظت از سرزمینی باشند که زندگی خود و خانواده‌هایشان به آن گره خورده است؛ زنانی که می‌توانند چشم و گوش جامعه برای آب، خاک و تالابهای اطرافشان باشند.
برنامه توسعه ملل متحد (UNDP) از طریق طرح حفاظت از تالابهای ایران، با حمایت مالی دولت ژاپن و همکاری سازمان محیط زیست، در مسیر حفاظت از تالابهای ایران برای مردم و طبیعت، از توسعه معیشت‌های سازگار با تالاب و توانمندسازی زنان جوامع محلی حمایت می‌کند؛ چرا که حفاظت از تالاب، تنها به‌معنای حفظ یک زیست‌بوم نیست، بلکه به‌معنای حفظ زندگی و آینده مردمی است که در هم‌جواری این تالاب زندگی می‌کنند.
شاید در نهایت، داستان زمین و زنان، داستانی مشترک باشد؛ داستان مراقبت. زنانی که از زندگی مراقبت می‌کنند و زمینی که زندگی را در آغوش خود نگه می‌دارد.
و شاید آینده‌ای پایدار، درست از همان‌جایی آغاز شود که دست‌های زنان برای ساختن زندگی تلاش می‌کنند و زمین، فرصت تداوم بخشیدن به آن را در اختیارشان می‌گذارد.
